Łempicka
Łempicka "Autoportret w zielonym Bugatti"
SjamArt
Czw, 2018-01-18
Login: 
Hasło: 

zapomniałem hasła >>
   Szukaj:
Pierre-Auguste Renoir
A - C      D - F      G - I      J - L      M - O      P - R      S - U      V - Z     

Pierre-Auguste Renoir, Francja, XIX - XX, 1841 - 1919

 więcej

Powiększ
Akt w słońcu. 1875-76
Powiększ
Bal w la Galette
Powiększ
Bal w Bougival

Powiększ
Kąpiąca się
Powiększ
Śniadanie żeglarzy
Powiększ
Śpiąca
Powiększ
W kąpieli

Renoir, Pierre Auguste ( 1841 - 1919 ). Malarz francuski, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli impresjonizmu, urodzony 25.02.1841 w Limoges.

Był najmłodszym, szóstym dzieckiem ubogiego krawca, Leonarda Renoir i szwaczki, Marguerite Merlet. We wczesnej młodości przez 5 lat zarabiał na życie jako malarz porcelany w paryskiej manufakturze, jednak firma zbankrutowała w 1858 roku, więc młody Renoir znalazł zatrudnienie jako malarz-dekorator (m.in. tkanin i wachlarzy).

24.01.1860 roku Renoir dostał pozwolenie na kopiowanie prac wielkich malarzy w Luwrze, tak więc studiował dzieła dawnych mistrzów, m.in. A. Watteau, N. Lancreta i F. Bouchera oraz P.P. Rubensa.

W latach 1862-63 studiował w Ecole des Beaux-Arts w Paryżu oraz uczęszczał do Atelier Marc-Gabriel-Charles Gleyre, ucząc się u wybitnego nauczyciela znanego ze swej tolerancji. Renoir zdobył przyjaźń artystów o tych samych co on zapatrywaniach, również studiujących u Gleyre’a. Zaprzyjaźnił się z gronem przyszłych impresjonistów: C. Monetem, A. Sisleyem i J.F. Bazille'em i wraz z nimi wyjeżdżał na plenery do Chailly pod Fontainebleau. Zaprzyjaźnił się równik z N.V. Diazem de la Pena, pod wpływem którego rozjaśnił i wzbogacił paletę barwną.

Wielkie znaczenie miała dlań również twórczość G. Courbeta, E. Delacroix, J.B.C. Corota E. Maneta i H. Fantin-Latoura.

W 1864, pod wpływem lektury „Dzwonnika z Notre Damę" Victora Hugo, Renoir namalował obraz "Esmeralda", który wystawiony na paryskim Salonie zwrócił na siebie uwagę miłośników sztuki. Jednocześnie powstawały obrazy wzorowane na sztuce Courbeta - pejzaże z okolic Fontainebleau oraz "Diana Łowczyni", 1867 (National Gallery of Art, Waszyngton).
Zimą tego samego roku odwiedził atelier Bazille'a w Paryżu. Namalował wówczas płótno "Bazille przed sztalugą", 1867 (Paryż, Luwr). W Chailly poznał Lizę Trehot, która stała się ulubioną modelką malarza, np. "Liza z parasolką", 1868 (Museum Folkwang, Essen), "Lato", 1869 (Dahlem, Berlin). Z tego czasu pochodzi również portret Małżeństwa Sisley (Wallraf-Richartz-Museum, Kolonia).

Wraz z C. Monetem odwiedzał często restaurację „La Grenoulliere", która stała się tematem obrazów obu malarzy - "La Grenouilliere", 1869 (Nationalmuseum, Sztokholm).
Pod wpływem studiów plenerowych odchodził stopniowo od ciemnej tonacji barwnej, charakterystycznej dla wczesnych prac, choć często nadal inspirował się sztuką Courbeta i Delacroix, np. "La Baigneuse au Griffon", 1870 (Museum de Arte Moderna, Sao Paulo) i "Kobieta z Algieru", 1870 (National Gallery of Art, Waszyngton).

Wojna francusko-pruska zmieniła na jakiś czas jego plany – w roku 1870 zaciągnął się do wojska jako kirasjer. Po wojnie powrócił do Paryża i znów zajął się malarstwem, otwierając okres impresjonistyczny w swojej karierze. Już w kwietniu 1874 wystawiał swe prace na pierwszej wystawie impresjonistów w atelier Nadara na Boulevard des Capucines.

Dzięki poparciu malarzy i kolekcjonera, Paula Durand-Ruela byt materialny artysty uległ poprawie, co umożliwiło mu urządzenie dużej pracowni w Paryżu.

Od 1875 entuzjastą i mecenasem twórczości Renoira był również Victor Choquet, którego artysta portretował wraz z żoną w tym samym roku - "Państwo Choquet", 1875 (dwie wersje: Staatsgalerie, Stuttgart oraz zbiory Oskara Reinharta, Winterthur). W tym czasie twórczość artysty wkroczyła w dojrzałą fazę. Charakterystyczne dla niej było stosowanie jasnych, pastelowych barw oraz roztopienie formy przedmiotów w migotliwym świetle słonecznym, np. "Le Moulin de la Galette", 1876, "Huśtawka", 1876 (oba Paryż, Luwr). W następnych latach, obok licznych portretów powstało wiele słynnych płócien impresjonistycznych, m.in. "Śniadanie", 1879 (Stadelsches Kunstinstitut, Frankfurt nad Menem), "Wioślarze z Chatou", 1879 (National Gallery of Art, Waszyngton) i "Śniadanie wioślarzy", 1881 (Philips Collection, Waszyngton).

Około roku 1880 Renoir poznał Aline Charigot, ładną 20-letnią dziewczynę, która stała się jego modelką i miłością. Jednak Aline zerwała znajomość na co odpowiedzią były podróże Renoire’a do Algierii i Włoch w roku 1881, gdzie zapoznawał się z malarstwem pompejańskim oraz sztuką mistrzów wczesnego renesansu. Pod ich wpływem, a także pod wrażeniem twórczości J.A.D. Ingresa Renoir zmienił styl, odchodząc od impresjonizmu w kierunku większej dyscypliny kompozycji oraz form określonych konturem, np. "Parasolki", 1883 (National Gallery, Londyn), Wielkie kąpiące się, 1884-87 (Museum of Art, Filadelfia).
O zmianie tej zadecydowały również kontakty Renoira z P. Cezanne'em, trwające od 1882. Klasycyzujący okres twórczości artysty trwał do ok. 1890.

15. 01. 1882 roku Renoir spotkał na Sycylii kompozytora, Ryszarda Wagnera, któremu namalował portret zaledwie w 35 minut. W tym samym roku Renoir powrócił do Paryża aby poślubić Aline, do której miłość okazała się bardzo silna.

W 1887 roku artysta złamał rękę, spadając z roweru. W wyniku tego zaczął u niego występować reumatyzm mięśniowy i stan ten pogarszał się z roku na rok. W celu złagodzenia bólu Auguste coraz więcej czasu spędzał w ciepłym klimacie południowej Francji. Niewątpliwie zmiana miejsca zamieszkania wpłynęła pozytywnie na stan Renoir’a, jednak daleki był od całkowitego wyzdrowienia. Od 1894 artysta zaczął cierpieć na postępujący paraliż, który ograniczał jego aktywność twórczą. Malował wówczas głównie zmysłowe akty kobiece utrzymane w ciepłej gamie czerwieni i różu, np. "Sąd Parysa", 1914 (kolekcja Halvorsen, Oslo), Dziewczęta w kąpiel z ok.1915 roku (Barnes Foundation, Merion, Pensylwania).

Od 1907 zajmował się także rzeźbą; prace wg jego projektów wykonywał uczeń Aristide'a Maillola - Richard Guini. Jedyną własnoręcznie wykonaną rzeźbą Renoira było popiersie: Coco, ok. 1908 (Wallraf-Richartz-Museum, Kolonia).

Pomimo ograniczeń ruchowych i smutku wywołanego śmiercią Aline w 1915 roku Renoir nie przestał malować.

Artysta zmarł w nocy 3.12.1919 w Cagnes-sur-Mer.

Jego ciało spoczywa na cmentarzu w Essoyes, rodzinnej miejscowości żony.

Najsłynniejsze dzieła:

* Diana łowczyni - 1867
* Liza z parasolką - 1867
* Bazille przy sztalugach - 1867
* Sisley z żoną - 1868
* Kobieta w kąpieli - 1870
* Maki - 1873
* Loża - 1874
* Droga wśród traw - 1875
* Moulin de la Galette - 1876
* Huśtawka - 1877
* Pani Cherpantier z dziećmi - 1878
* Sekwana w Asnieres - 1879
* Śniadanie wioślarzy - 1881
* Macierzyństwo - 1886
* Kąpiące się - 1887
* Oda do kwiatów - 1909
* Gabriela z różą - 1911
* Sąd Parysa - 1914



http://pl.wikipedia.org/wiki/Auguste_Renoir



 
       
 
  SjamArt   Obrazy olejne ręcznie malowane.
  Kopie wielkich dzieł mistrzów.
 
   projekt i realizacja: ARKIS